บ่ายแก่กลางเดือนเมษายน ปีนี้อากาศแปรปรวนผิดปกติบางวันก็ร้อนจัดเสียจนหมาเพ้อนอนละเมอกลางวัน น้ำลายไหลย้อยใต้ต้นมะเขือก็มี บางวันก็ฝนตก ตกหนักราวกับว่าฟ้าจะถล่มลงมาอย่างนั้น หญิงชราเนื้อตัวมอมแมมเดินลัดเลาะออกมาจากไร่ข้าวโพด เธอเดินไปสตาร์ทรถมอเตอร์ไซด์เก่าๆคู่ใจเหมือนเธอมีเป้าหมายที่ต้องไปทำธุระ ต่อที่ไหนซักแห่ง
ไกลออกไปในตลาดที่จอแจผู้คนมากมายต่างพากันมาเลือกซื้อของตามร้านรวงที่ เรียงรายสองข้างถนนคอนกรีตแคบที่รถยนต์สองคันพอจะสวนกันได้อย่างเฉียดฉิว หลังคาสังกะสีของร้านค้าต่างยื่นลงมาเกือบจะชนกันที่ตรงกลางถนน วันไหนที่ฝนตกผู้คนก็สามาถเดินเที่ยวซื้อของได้โดยไม่เปียกถ้าไม่เผลออุตตลิ ไปเดินตรงกลางถนนให้ฝนไหลย้อยลงมาตามร่องเล็กๆตรงรอยต่อสังกะสีให้เปียก เล่นๆ หญิงชราจอดรถมอเตอร์ไซด์คันเก่าของเธอที่หน้าร้านขายยาปราบศัตรูพืชท้ายตลาด นั้น
“ยาอะไรดีคะป้า…………” หญิงสาวพนักงานขายทักทาย
“ที่ไร่ข้าวโพดป้าหนอนเจาะฝักมันแยะที่เดียวอีหนู็ อยากได้ยาไปฉีดสักหน่อย………” หญิงชราอธิบาย
หญิงสาวเดินเข้าไปข้างในเพื่อหยิบสินค้ามาเสนอขาย “ตัวนี้เลยป้า คลอไพรีฟอสบวกไซเปอร์เมทริน เก่งหนอน หนอนเจาะฝักถั่ว หนอนเจ้าข้าวโพด สารพัดหนอนได้หมดแหละจ๊ะ”
“ขวดนึงมันใช้ได้กี่มากน้อยกันหล่ะ….” หญิงชราถาม
“อัตราใช้ 30 ซีซีต่อน้ำ 20 ลิตรค่ะ ลิตรหนึ่งก็ได้น้ำสามถังสองร้อยลิตรน่ะค่ะ” หญิงสาวตอบ
หญิงชราหยิบขวดขึ้นมาดู “ลิตรนึงนี่มันแพงมั้ยหล่ะอีหนู….”
“ตัวยานี้มีหลายยี่ห้อจ๊ะป้า ถ้าเอายี่ห้อนี้ลิตรนึงก็ 350 บาท ถ้าเอาอีกยี่ห้อนึงก็ 400 บาทจ๊ะ” เธอสาธยาย
“เออ…เอ็งเอามาให้ข้าซักขวดแล้วกัน…ตายแน่ๆนะนังหนู” หญิงชราล้วงไปในชุดชั้นใน หยิบเอาถุงพลาสติกที่รัดหนังยางอย่างดีออกมา เธอเเกะมันออกแล้วหยิบแบงค์ห้าร้อยยับยู่ยี่ส่งให้หญิงสาวใบหนึ่ง
หญิงสาวรับเงินมาแล้วจัดแจงเอาขวดยาใส่ถุงให้หญิงชรา แล้วนำเงินทอนมาให้ “ขอบคุณมากนะคะป้า…..”
หญิงชรารับเงินและของมาแล้วเดินจากไป…………………………..
ระหว่างนั้น หนุ่มสาวคู่นึงเดินเข้ามาในร้านพวกเขาดูไม่เหมือนเกษตรกรซักเท่าไหร่ จะว่าไปเหมือนกับหนุ่มสาวโรงงานเสียมากกว่า สองคนดูท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย
“พี่ๆมีแลนเนทมั้ย…….” หญิงสาวถามคนขาย
“มีค่ะเอาขนาดไหนดีคะ……กระปุกเล็กขีดนึง 50 บาท กระปุกใหญ่ 1 กิโล 450 คะ……” สาวพนักงานขายตอบ
หนุ่มสาวมองหน้ากัน ชายหนุ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้น “เอากระปุกเล็กกระปุกนึงครับ…….” เขาล้วงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบแบงค์ร้อยออกมาใบนึงส่งให้พนักงานขายสาว สวย
พนักงานรับเงินมาแล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน เธอส่งมันให้ชายแก่เจ้าของร้านที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ชายแก่ถามที่มาที่ไปของเงินก่อนจะลุกออกจากโตีะเิดินออกมาที่หน้าร้าน
“แลนเนทหมด ลื้อเอาเซฟวิ่นไปแทนแล้วกันนะ ฆ่าแมลงตายดีเหมือนกันอั๊วรับประกัง…นี่ซองเล็กราคาเท่ากัน” ชายชรายื่นซองยาฆ่าแมลงให้ทั้งคู่ดู
หนุ่มสาวมองหน้ากัน “ก็ได้คะ….” หญิงสาวพูด
เมื่อทั้งคู่เดินจากไปหญิงสาวพนักงานขายจึงได้ถามข้อสงสัยกับเจ้าของร้าน “เฮียคะ ทำไมไม่ขายแลนเทนไปหล่ะค่ะของเราก็มี ทำไมต้องให้เซฟวิ่นไปแทนด้วยหล่ะเฮีย….”
“อีหลู ลื้อยังเหล็ก อั๊วจะบอกให้นา….ลื้อเห็นสองคงนั้นม๊าย…ลูก็รู้เลี้ยว่าม่ายช่ายคงทำนา ทำไล่ อีจะซื้อแลนเนทไปฆ่าตัวตายสิไม่ว่า….” ชายชราพูด
หญิงสาวพยักหน้า “อ่อ…อย่างนี้ทำไมเฮียถึงให้เซฟวิ่นไปทนหล่ะคะ…”
“อ่าว…ก็อั๊วรู้น่ะซีว่าเซฟวิ่นคงกินเลี้ยวมันไม่ตายไงเล่าอีหลู …………..” ชรามีท่าทางภูมิใจ แกคงดีใจที่ได้ช่วยชีวิตสัตว์โลกอีกสองชีวิต
ระหว่างที่ชายชรากับพญิงสาวคุยกันอยู่นั้นเอง หญิงชราที่พึ่งซื้อยาจากร้านแห่งนี้ไปขวดหนึ่งกลับมาพร้อมยาขวดเดิมในมือ
“อีหนูป้าขอเปลี่ยนยาดีกว่าหว่ะ……” หญิงชราพูด
“ทำไมหล่ะคะป้า……” หญิงสาวพนักงานขายสงสัย
หญิงชราชูขวดขึ้นมาในอากาศ “ขวดนี้ไม่เห็นมันมีรูปหนอนข้าวโพดเลย ป้าอยากได้ขวดที่มันมีรูปหนอนหน่ะมีมั้ยอีหนู………….”
“มีๆๆรอเลี๋ยว รอเหลี๋ยว…………” ชายชราเจ้าของร้านพูด แล้วหันไปพยักน้าให้หญิงสาวพนักงานขายทีหนึ่ง หญิงสาวยิ้มรับแล้วเดินถือขวดยาไปที่หลังร้าน……………….
