ฝนกำลังจะตก
“ฝนกำลังจะตก ฝากเก็บผ้าด้วย”
“กำลังจะ แสดงว่า ยังไม่ตกใช่มั้ย”
“อืม ยัง แต่คงจะเร็วๆนี้ กำลังจะ หมายถึงอนาคตอันใกล้”
“แล้วถ้าอนาคตอันไกลหล่ะ”
“ก็คงใช้คำว่า จะ เฉยๆ เช่น ฝนจะตก”
“แตุ่่ถ้ามันเป็นอนาคต ก็แสดงว่ามันยังมาไม่ถึงอยู่ดี”
“ก็ถูก”
“ถ้ามันยังมาไม่ถึง ก็แสดงว่ามีโอกาสที่จะไม่เกิดขึ้น”
“แต่ในทางเดียวกัน มันก็มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นด้วย”
“แล้ว”
“ฝากเก็บผ้าด้วย ไม่ว่าฝนจะตกหรือไม่ก็ตาม เพราะฉันเชื่อว่าฝนจะตกเร็วๆนี้”
“โอเค แล้วจะเก็บให้ ไม่สิ กำลังจะเก็บให้ จะได้ดูเป็นอนาคตอันใกล้หน่อย ดีมั้ย”
“ตลกนะยะ”
“ถ้าตลก ทำไมไม่ได้ยินเสียงหัวเราะเลยหล่ะ”
“ไม่เกี่ยวกัน”
“ยังไง”
“เราไม่จำเป็นต้องหัวเราะกับทุกเรื่องตลกนี่ บางเรื่องที่ไม่ตลกยังมีคนหัวเราะได้่”
“ก็จริง”
“ไปเก็บผ้าเสียที ฝนกำลังจะตก”
“รู้เเล้ว…ก็บอกว่ากำลังจะเก็บให้ไง”
“ให้ไว”
“แล้วถ้าฝนไม่ตก ฉันก็เหนื่อยฟรีหน่ะสิ”
“ไม่หรอก”
“ยังไง”
“ผ้าแห้งแล้วยังไงก็ต้องเก็บอยู่ดี”
“ก็ใช่ แต่อาจจะไม่ใช่ตอนนี้ ไว้เย็นๆค่อยเก็บก็ได้งั้น”
“แต่ฝนกำลังจะตก เธอจึงควรรีบเก็บผ้า เพราะถ้าไม่เก็บแล้วฝนตกลงมาจริงๆ คงต้องซักใหม่รับรองว่าเธอจะเหนื่อยกว่า เก็บตอนนี้แน่”
“ยังไงก็ต้องเก็บตอนนี้ใช่มะ”
“ใช่”
“แล้วฉันจะได้อะไรเป็นรางวัล”
“เอาเป็น…ผ้าแห้งกองหนึ่ง ดีมะ”
“บรึยยย! “
“อะไรอีกหล่ะ”
“แทนที่ฉันจะได้ใช้เวลาว่างอันน้อยนิดให้คุ้มค่า แต่ต้องมาเก็บผ้าให้เธอ เธอไำม่คิดว่าควรมีอะไรตอบแทนฉันบ้างหรือ”
“เฮ้อ…เธอนี่มันขี้โกงชัดๆ”
“อะไร”
“การเก็บผ้าเป็นหน้าที่เธออยู่แล้วใช่มั้ย”
“อื้ม”
“ถ้าเธอเก็บผ้าตอนเย็น เวลานี้เธอก็ยังว่างอยู่”
“ถูกต้อง”
“ถ้าเธอเก็บผ้าตอนนี้ตอนเย็นก็จะกลายเป็นเวลาว่างของเธอแทน เธอก็ไม่ได้่เสียอะไรนี่”
“ในเกมประเภทนี้ฉันไม่มีวันจะชนะเลยใช่มั้ย”
“มันไม่ใช่เกมซักหน่อย”
“พูดกับฉันดีๆหน่อยสิแล้วจะเก็บผ้าให้”
“เฮ้อ…..”
“หน่านะ นะนะ”
“ที่รักคะ ฝนกำลังจะตก คุณช่วยกรุณาเก็บผ้าให้หน่อยได้มั้ยคะ”
“นั่นไง นี่ถ้าพูดแบบนี้แต่เเรกลุกไปเก็บเลยนะเนี่ย”
“เฮ้อ…เธอนี่มัน”
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณผู้หญิง พอดีมีงานต้องทำ”
“….”
เก็บผ้ารึยัง
“ที่รักคะ เก็บผ้าหรือยัง”
“อารมณ์ไหนเนี่ย เธอกินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่า”
“เอ้า…ก็ถือชอบให้พูดหวานๆกับเธอไม่ใช่หรอ”
“ก็จริง โทษที มันไม่ทันตั้งตัว แต่ยังชอบอยู่นะ”
“ช่างเถอะ ตกลงเก็บผ้าหรือยัง”
“ทำไมหรอ”
“ฝนตกแล้ว หนักด้วย”
“ที่นี่ยังไม่ตก”
“แล้วตกลงเก็บผ้าหรือยัง”
“นี่เธอโทรมาเพื่อจะเช็คว่าฉันทำตามที่เธอสั่งหรือเปล่างั้นหรอ”
“เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่เป็นห่วง”
“ห่วงผ้า หรือห่วงว่าฉันจะไม่ทำตามสั่ง”
“อย่าชวนทะเลาะได้มั้ยฉันไม่ว่าง”
“ฉันขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ แต่วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัว”
“แล้วมันไปไหนซะหล่ะ”
“ไม่รู้สิ ปกติฉันยุ่งตลอด พอว่างเลยฟุ้งซ่านมั้ง เธอกลับบ้านกี่โมง”
“วันนี้งานเยอะมากอาจจะเย็นซักหน่อย ว่าจะแวะซุปเปอร์เอาอะไรมั้ย”
“ทำไมต้องแวะ กลับบ้านเลยไม่ได้หรอ”
“ไม่ได้หรอก ในตู้เย็นไม่มีอะไรจะกินแล้ว”
“สั่งมากินก็ได้ เลิกงานแล้วกลับบ้านเลยนะ”
“อะไรของเธอ สงสัยอยู่คนเดียวแล้วฟุ้งซ่านจริงๆ”
“คงงั้น”
“ตกลงเก็บผ้ารึยัง”
“ฝนยังไม่ตกเลย”
“นี่จะรอให้ฝนตกก่อนใช่มั้ย”
“เปล่านี่ แค่บอกให้ทราบ”
“จะไม่บอกใช่มะว่าเก็บผ้ารึยัง”
“เธอย้ำคิด ย้ำทำรู้ป่ะ”
“โอ้ยอีตาบ้า ฉันจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ เก็บผ้าเเล้วหรือยังคะที่รัก”
“อื้ม”
“เฮ้อ…”
กลับบ้านเถอะ
“ว่าไงจ๊ะ”
“ไม่ว่าไง เลิกงานยัง”
“ยังเลย งานฉันเยอะมากวันนี้ มีอะไรรึเปล่า”
“เปล่า เปล่า ไม่มีอะไร”
“แล้วนี่ตกลงเก็บผ้ารึยัง”
“เฮ้อ….เธอต้องรู้ให้ได้เลยใช่มั้ย”
“ก็ถ้ารู้ก็จะสบายใจกว่า”
“ฝนไม่ตก ไม่ต้องเป็นห่วง”
“หมายถึงเธอเก็บผ้าเเล้วใช่มั้ย”
“เอ๊ะ เธอนี่ยังไง ก็บอกแล้วว่าฝนไม่ตกแล้วเธอจะกลัวอะไร”
“เอ้า..ตานี่ ช่างเถอะ ช่างเถอะ”
“…”
“ตกลงที่โทรมานี่มีอะไรรึเปล่า”
“เย็นนี้กินอะไรดี”
“ไม่รู้สิ ถ้าหิวก็สั่งอะไรมากินก่อนเลยนะไม่ต้องรอ อาจจะกลับดึกหน่อย”
“ให้ฉันไปหาที่ออฟฟิศมั้ย แล้วค่อยสั่งอะไรมากินกัน”
“บ้า..ไม่เอาหรอก อารมณ์ไหนเนี่ยเธอ คิดถึงฉันหรอ”
“กลับบ้านเลยไม่ได้หรอ”
“ไม่ได้หรอกงานท่วมหัวเลย เธอหิวแล้วหรือไง”
“ยังหรอก”
“ไม่ต้องรอนะ”
“รีบกลับบ้านเเล้วกัน”
“จ้า”
“ฉันเก็บผ้าให้เเล้วนะ ถึงฝนจะไม่ตกก็ตาม เผื่อเธออยากรู้”
พิซซ่ามั้ย
“ฮัลโหล กินข้าวรึยัง”
“ยังเลย เธอหล่่ะงานใกล้เสร็จยัง”
“เกือบเสร็จแล้ว นี่ดึกแล้วนะไม่หิวหรอ”
“แล้วเธอหล่ะหิวมั้ย”
“กินช้างได้ทั้งตัวแล้วมั้ง”
“งั้นก็ต้องทนหิวต่อไป”
“ทำไม”
“เนื้อช้างมันมีขายซะทีไหนเล่า”
“ตลกจริงนะพ่อคุณ”
“ช่วยขำหน่อยสิ”
“พอที”
“กินพิซซ่ามั้ย”
“อะไรก็ได้ แล้วแต่เธอเถอะ แต่กินไปเลยนะไม่ต้องรอ”
“นี่ดึกแล้วที่ออฟฟิศยังทำงานกันอยู่อีกหรอ”
“จริงๆก็กลับกันหมดแล้วหล่ะ เหลือฉันอยู่คนเดียว”
“ดีเลย เธอมีห้าร้อยมั้ย”
“ทำไมหล่ะ”
“ฉันสั่งพิซซ่าให้ไปส่งที่ออฟฟิศเธอ อีกไม่เกินสิบนาทีก็น่าจะไปถึง”
“นี่อำรึเปล่า”
“เชื่อมั้ยหล่ะ”
“เอาจริงๆ นี่สั่งพิซซ่ามาจริงหรอ”
“ก็จริงนะสิ นี่ฉันกำัลังขับรถอยู่”
“ขับรถ”
“ใช่ เดี๋ยวไปหา”
“เพื่อ”
“เผื่อเธออยากได้คนกินพิซซ่าด้วย”
“ใครบอกหล่ะว่าชั้นอยากกินพิซซ่า”
“เอ้า..ก็เมื่อกี้เธอบอกเองว่าแล้วแต่ฉัน”
“มาไม้ไหนเนี่ย”
“อะไรกัน พูดกับแฟนแบบนี้หรอ”
“นี่ไม่ได้อำใช่มั้ย รู้ใช่มะว่าฉันไม่ชอบ”
“เห็นฉันเป็นคนชอบแกล้งหรือไง”
“ก็บ่อย”
“โห…ตอบรักษาน้ำใจบ้างก็ได้นะ”
“พิซซ่าไปถึงยัง”
“ยังไม่มีวี่แวว”
“สงสัยฉันจะไปถึงก่อน”
“ถ้ารู้ว่าแกล้งนะคอยดู”
ฉันมาแล้ว
“เธอถึงไหนแล้ว”
“ใกล้แล้ว แวะซุปเปอร์อยู่”
“แวะทำไม”
“ก็มีบางคนชอบกินฟิซซ่ากับมายองเนสนี่นา”
“อุ้ย….เธอจำได้ด้วยหรอ”
“ไง ประทับใจมั้ยหล่ะ”
“อื้ม”
“อย่าลืมตบรางวัลด้วยนะ”
“เร็วเข้า พิซซ่า จะเย็นหมดแล้ว”
“กินไปก่อนเลย ฉันสั่งมาให้เธอ”
“ไม่เอาหรอก ก็ไหนว่าจะมากินเป็นเพื่อน”
“ตกลงฉันเป็นเเค่เพื่อนกินใช่มะ”
“แหม เธอนี่ งั้นมากินเป็นมากกว่าเพื่อนก็ได้”
“โอเค”
“ใกล้ถึงรึยัง”
“ที่ถามนี่เพราะหิวหรือเป็นห่วง”
“เป็นห่วงสิ”
“จริงหรอ”
“อื้ม ห่วง ห่วงว่าจะไม่ได้กินพิซซ่า”
“กินคนเดียวไปเลยไป”
“โอ๋ โอ๋ เธอนี่ขี้ใจน้อยจริงนะ”
“เชอะ”
“จริงก็ห่วงทั้งคู่นั่นแหละ ห่วงว่าจะไม่ได้กินพิซซ่ากับเธอไง”
“ค่อยน่าฟังหน่อย”
“เราไม่ทำอะไรแบบนี้กันนานแล้วเนอะ”
“อื้ม เธอชอบมั้ยหล่ะ”
“ชอบสิ”
“ชอบเรื่องประหลาดใจ หรือชอบฉัน”
“ฉันชอบเธอกับเรื่องชวนประหลาดใจของเธอ”
“โห ฟังแล้วขนลุกเลยอ่ะ”
“ก็ไหนว่าชอบฟังแบบนี้”
“นานมากจริงๆ”
“อะไร”
“ยังจำได้เลย ตอนสมัยเรียน อยู่ทำโปรเจ็คจนดึก เธอแอบเอาพิซซ่ามาให้ที่แล็ป เพื่อนที่แซวกันให้เกรียว”
“จำไ้ด้ด้วยหรอ”
“หรือจะให้ลืมลืมไป”
“ใกล้ถึงรึยัง”
“เธอชอบย้ำคิดย้ำทำนะรู้มั้ย”
“แล้วถึงไหนและ”
“ใกล้แล้ว”
“อยู่บนถนนหรอ”
“อยู่ข้างหลังเธอนี่ไง ที่รออยู่คือมายองเนสใช่มั้ย”
“รู้ใจจริงๆ”
“ชิ”
