ผมเดินตามใครคนหนึ่ง
คุณเคยบ้างไหมที่เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างกับคนแปลกหน้า รู้สึกถูกชะตาอย่างไม่มีเหตุผล อยากเข้าไปคุย อยากทำความรู้จัก อยาก… อีกมากมาย นั่นแหละความรู้สึกของผมในตอนนี่มันเป็นแบบนั้น
ในสถานที่ที่คนขวักไขว่อย่างในห้างสรรพสินค้า โดยไม่ได้ตั้งใจคุณอาจพบว่าตนเองกำลังเดินตามใครบางคนอยู่ แน่แหละเป้าหมายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่มันจะมีช่วงเวลาหนึ่งๆที่ทำให้บางคนต้องเดินไปในทิศทางเดียวกัน
ระหว่างเตริดเตร่อยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น อันที่จริงผมกำลังจะกลับที่ไปรถเพื่อเดินทางกลับบ้าน สายตาของผมจับจ้องไปในทิศทางตรงเป็นพิเศษ อาจเพราะได้สิ่งที่ต้องการในมือเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายต่อไปคือการเดินทางกลับทำให้สิ่งรอบข้างลดความน่าสนใจลงเหลือเพียงแต่ในทิศทางตรงไปที่จอดรถ
ผมสังเกตุเห็นว่าใครคนหนึ่งที่เดินนำหน้าผมนั้น ได้รับความสนใจจากคนอื่นๆเป็นพิเศษ โดยเฉพาะคนที่เดินสวนทางมาในทิศตรงข้าม ผมเห็นหลายสายตาจับจ้องที่ใครคนนั้น แม้แต่คนที่หยุดยืนอยู่ระหว่างทางยังจ้องมองตามใครคนนั้นอย่างไม่ละสายตา
ผมยังคงเดินตามใครคนหนึ่ง
คุณเคยบ้างไหมที่เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างกับคนแปลกหน้า รู้สึกถูกชะตาอย่างไม่มีเหตุผล อยากเข้าไปคุย อยากทำความรู้จัก อยาก… อีกมากมาย นั่นแหละความรู้สึกของผมในตอนนี่มันเป็นแบบนั้น
ผมเริ่มให้ความสนใจกับใครคนนั้นมากขึ้นอย่างเช่นที่คนอื่นๆทำ ผมไม่แปลกใจเลยที่ใครต่อใครต่างพากันจ้องมอง ถ้าพระเจ้าเป็นผู้สร้างมนุษย์ เธอคงเป็นผลงานชิ่นโบว์แดงของพระองค์ ผมปะบ่าของเธอดำเงาสลวยพริ้วไหวไปมาตามจังหวะก้าวเท้าอย่างเป็นจังหวะ เสื้อยืดสีขาวแขนสั้นเข้ารูปกับกางเกงขาสั้นพอดีฟิตส่งให้เห็นเรือนร่างเซ็กซี่ดุจนางแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร “หุ่นเธอดีจริงๆ” ผมอุทานในใจ “ต้องรู้จักเธอให้ได้” ผมคิด
ผมยังคงเดินตามใครคนหนึ่งอย่างจงใจ
นานแค่ไหนแล้วที่ผมเคยมีคนเดินควงในบรรยากาศแบบนี้ มันนานทีเดียวนานจนจะไม่อยากจะนึกย้อนถึง “ช่างมันเถอะ อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้ว” ผมเฝ้าคิดปลอบใจตัวเอง แม้ช่วงอายุในการหาคู่ครองของเพศชายจะดูเหมือนยาวนานกว่าเพศหญิง แต่เมื่อก้าวย่างเข้าสู่หลักสามมันก็สร้างความกดดันได้ไม่น้อยทีเดียว เพื่อนฝูงทยอยเข้าหอลงโรงกันไปทีละคน ทีละคู่
“แล้วกูหล่ะ” ผมได้แต่คิดน้อยใจเงียบๆลำพัง
ถ้าหากคุณรู้จักผมเป็นการส่วนตัวคงจะหลงคิดว่าผมไปกินดีหมีมาแน่ๆ ที่กำลังจะทำในสิ่งที่ผมไม่กล้าทำมาก่อน อย่าพึ่งคิดเลยเถิดไปไกล ผมแค่จะทำความรู้จักกับสาวสวยที่เดินทอดน่องนำหน้าผมอยู่นางนั้น สำหรับหลายคนมันคงเป็นธรรมดาเอามากๆแต่สำหรับผมผู้ไม่ประสาทางรัก การดุ่มเข้าไปทำความาู้จักกับสาวแปลกหน้าเป็นเรื่องหนักหนาพอควร
ผมยังคงเดินตามใครคนหนึ่งอย่างจงใจและใกล้เข้าไปเรื่อยๆ
คุณเคยบ้างไหมที่เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างกับคนแปลกหน้า รู้สึกถูกชะตาอย่างไม่มีเหตุผล อยากเข้าไปคุย อยากทำความรู้จัก อยาก…อีกมากมาย นั่นแหละความรู้สึกของผมในตอนนี้มันเป็นแบบนั้น
ผมนึกตลกถึงบทสนทนาบนโต๊ะอาหารในค่ำวันสุดสัปดาห์ที่ผมมีโอกาสได้แวะไปเยี่ยมพ่อแม่ที่บ้านชานเมือง
“เล็ก เอ็งต้องหาเมียซักสองคนรู้มั้ย คนหนึ่งช่วยทำงานหาเงิน ส่วนอีกคนมาช่วยดูแลแม่แกนี่” พ่อว่า
“คนเดียวก็หาให้ได้ก่อนเถอะ” แม่สวนขึ้นทันควัน ตามด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ ผมได้แต่ยิ้มเจื่อนเนียนไปกับบรรยากาศ
อย่าว่าแต่แต่งเมียเลย แฟนซักคนยังหากับเค้าไม่ได้ วันนี้แหละโอกาสมาถึงแล้ว ผมคงเสียดายที่สุดหากปล่อยสาวสวยคนนี้หลุดลอยไป ผมตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
ผมยังคงเดินตามใครคนหนึ่งอย่างจงใจและใกล้เข้าไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ
ผมเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นหวังตามเธอให้ทัน จากนั้นคงต้องหาวิธีทำให้เธอหยุดและมีเหตุให้เราต้องสนทนากัน ผมอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงก้าว ผมต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว
“โอ้ย…” ผมร้องขึ้น โดยไม่ตั้งใจผมสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น ผมยอมรับว่านี่ไม่ได้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ประจวบเหมาะพอดีที่ทำให้เธอหยุดแล้วหันกลับมาที่ผม เธอทรุดตัวลงมาช่วยผยุงผมยืนขึ้น สายตาของผมมองไปที่มือขาวเรียวของเธอ ผิวของเธอช่างอ่อนนุ่มเหลือเกิน
“เป็นอะไรรึป่าวคะ” เธอพูด
เสียงของเธอทำเอาผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง ขณะลุกขึ้นยืน
“ไม่เป็นไรครับขอบคุณมากครับ” ผมตอบ
เธอพยักหน้าน้อยๆให้ผมหนึ่งครั้ง ก่อนปล่อยมือของเธอแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนสงบนิ่งอยู่อย่างนั้นราวครึ่งนาที
ถึงตรงนี้คุณอาจจะคิดว่าผมปอดแหกในวินาทีสุดท้ายเลยปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป เปล่าเลยครับผมตั้งใจ ถึงจะขัดสนแค่ไหนผมก็ยังไม่อยากเป็นชาย(แท้)เหนือชาย(เทียม)ในตอนนี้
ปล.สำหรับเรื่องพระเจ้าสร้างมนุษย์ และเธอคือผลงานชิ้นโบว์แดงนั้น ถือว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน
