“ว๊าย!! ทับหมา ไส้แตกเลย” เสียงร้องของใครบางคนทำให้ผมต้องหยุดรถ โดยไม่ต้องใช้สมองคิดผมก็ตระหนักได้ว่าคงขับรถเหยียบหมาเข้าให้แล้ว
สิ้นเสียงเล็กแหลมนั้น เธอส่งสายตาจ้องมองมาที่ผมอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ชั่วขณะไม่กี่วินาทีที่นานราวชั่วกัปชั่วกัลป์
โอ้ว! ผมยังจำแววตาคู่นั้นได้จนถึงวินาทีนี้
“ใช่ ผมมันคือไอ้ฆาตกรเลือดเย็นที่ลงมือสังหารเหยื่อไม่รู้เดียงสาไร้ทางสู้”
“ใช่ ผมมันคือไอ้คนประมาทเลินเล่อ ที่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน”
“ใช่ หากโทษแห่งความผิดที่ทำให้ผู้อื่นต้องเสียชีวิตนั้นคือประหาร เขิญเถิด เชิญมารับวิญญาณของผมไปเสียเดี๋ยวนี้”
“ใช่ ผมไม่มีข้อแก้ตัวในความผิดที่ได้กระทำลงไป”
“ใช่ ผมมันชั่วช้าเลวทรามอย่างที่สุด”
ใช่แล้ว ทั้งหมดนั่นมันอยู่ในสายตาคู่นั้นเอง
Advertisement
