Sad Story

สายวานนี้แมวที่บ้านผมตัวหนึ่งตายลงอย่างสงบจบชีวิตชราวัยแปดปีของมัน เจ้าเหมียวนางแมวเฒ่าตัวนี้อยู่คลอเคลียเลียเเข้งเลียขาคนในบ้านเรามาหลายปีดีดักตั้งแต่ตัวต้อยๆ การจากไปของมันทำให้ผมเศร้าอยู่ไม่น้อยแต่ความเศ้ราของผมคงจะจบลงเพียงเท่านี้ถ้าหากว่าความตายพรากชีวิตของมันไปด้วยเหตุผลของกาลเวลาเพียงเท่านั้น
ในโลกแห่งความเป็นจริงมันมักจะโหดร้ายเสมอ

เจ้าเหมียวป่วยด้วยโรคร้ายที่ผมเองก็ไม่รู้จะเรียกว่าโรคอะไร แต่ผมคิดว่าถ้าหากเป็นคนอาการเช่นนี้คงจะอนุมานได้ว่าเป็นมะเร็งเต้านมกระมังครับ มันเริ่มจากกล้ามเนื้อบริเวณราวนมของมันเริ่มเเข็งเป็นไต นานเข้าก็เกิดเป็นแผลเล็กๆขึ้นมา เราพยายามหายามาใส่ให้มันแต่อาการก็ทรงๆเป็นๆหายๆอยู่เรื่อยมา

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดวิบัติเป็น

วันหนึ่งเมื่อประมาณสองเดือนที่แล้วมันถูกแมวตัวผู้บ้านใกล้เคียงกัดเอาจนเป็นแผลซ้ำรอยเดิม หลังจากนั้นมาอาการของมันก็เริ่มหนักขึ้น แผลเริ่มติดเชื้อลุกลามและเริ่มเน่าส่งกลิ่นเหม็นเวลามันเดินเข้ามาใกล้ หมอให้ยากินและยาทาอาการก็ไม่ได้ดีขึ้นแม้แต่น้อย จน

เมื่ออาทิตย์ก่อนมันหายตัวไป

หลายวันเข้าเราต่างคิดกันว่ามันคงจะจบชีวิตลงไปเสียแล้ว แต่เปล่าเลยครับเมื่อคืนก่อนมันกลับมาพร้อมอาการที่ดูแย่ลงกว่าเดิมหลายเท่า ร่างกายผ่ายผอมลงไปเหลือเพียงหนังหุ้นกระดูก ท้องของมันเน่าเฟะเป็นแผลใหญ่เท่ากำปั้นคน มันนอนหมดเรี่ยวแรงไม่สามารถแม้จะลืมตาขึ้นได้ ปากของมันยังคงพงาบร้องเรียกแต่ไร้เสียงออกมาแม้แต่น้อย มันเป็นภาพที่น่าสลดหดหู่ใจจนผมอบากจะร้องไห้ เราเจอมันช้าไปเสียแล้ว อยากจะพาไปหาหมอแต่ทุกคนลงความเห็นว่าสภาพของมันในขณะนี้ก็ต้องปล่อยแล้วปต่บุญกรรมเท่านั้น

ผมโมโหตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้

ความรู็สึกมันเหมือนกับว่าเรากำลังยืนมองคนจมน้ำอยู่ตรงหน้าแต่ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรเพราะเราเองก็ว่ายน้ำไม่เป็น ผมพยายามไปเยี่ยมดูมัน เอามือลูบหัวแล้วปลอบประโลมให้มันไปอย่างสงบอย่าได้ทรมานต่อไปเลย จนสายเราก็พบว่ามันแน่นิ่งสิ้นใจไปอย่างเีงียบๆ

เอาหล่ะถ้าผมจบเรื่องราวโศกนาฏกรรมของแมวตัวหนึ่งไว้เพียงเท่านั้น มันก็คงเป็นเพียงเรื่องเศร้าๆเรื่องหนึ่งที่หลายๆเรื่องบนโลกนี้ แต่ถ้าคุณรู้เบื้องหลังชีวิตของมันเข้าแล้ว คุณคงจะสลดหดหู่ใจไม่ต่างจากผม

เจ้าเหมียวเป็นเเมวเพศเมียที่มีลูกมาแล้วหลายคอก จนเมื่อหลายปีก่อนเราจับมันไปทำหมัน ชีวิตการเป็นแม่ของมันก็น่าจะจบลงเพียงเเค่นั้น แต่แล้ววันหนึ่งเเมวที่บ้านอีกหลังหนึ่งของผมออกลูกมาหนึ่งตัว หลังจากเลี้ยงลูกได้เพียงไม่ถึงเดือนมันก็ตายลงด้วยคมเขี้ยวของหมาเจ้าถิ่นแถวนั้น ผมไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้นำลูกแมวตัวนั้นกลับมาที่บ้านหลังนี้ เมื่อเ้จ้าเหมียวเจอเข้ามันก็ไม่รอช้า สัญชาติญาณของความเป็นเเม่ทำให้มันคาบลูกเเมวตัวนั้นไปเลี้ยงอย่างหน้าตาเฉย เจ้าลูกแมวตัวนั้นก็ดูดกินนมจากเต้าที่แห้งเหือดของเจ้าเหมียวจนมันรอดเติบโตขึ้นมาได้ หลังจากนั้นเป็นต้นมาอาการผิดปกติที่ราวนมของเจ้าเหมียวก็เริ่มต้นขึ้นทีละน้อย
ผมไม่คิดว่ามันจะมีคำอธิบายที่สามารถพิสูจน์ให้เห็นได้หรอกครับว่าเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่มันก็ชวนให้นึกถึงพุทธศาสนสุภาษิตบทหนึ่งที่ว่า
“กรรมฺมุนา วตตี โลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”

ขอวิญญาณเธอจงสู่สุคติ