Tor-word Weblog

“สวัสดีค่ะมีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ” พนักงานสาวกล่าวตอนรับลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน

“ครับ…” ชายหนุ่มตอบ เขากระเถิบเท้าเข้าไปใกล้เคาว์เตอร์กระจกที่พนักงานสาวยืนอยู่ มันสูงเพียงระดับเอวแต่ด้วยแสงที่ถูกจัดวางมาอย่างดีก็ทำให้เหล่าบรรดาเครื่องประดับที่เรียงรายอยู่ในตู้โชว์นั้นโดดเด่นขึ้นมาถนัดตา

“คือว่า…ผมอยากจะขอคืนแหวนที่เคยซื้อไปจะได้มั้ยครับ…” ชายหนุ่มเริ่มบทสนทนา เขาวางกล่องกำมะยี่สีเลือดหมูลงบนตู้กระจกตรงหน้า

พนักงานสาวรับมันมาแล้วเปิดออกดู “อ๋อ…แหวนวงนี้ดิชั้นจำได้…แล้วทำไมคุณถึงจะคืนมันหล่ะคะ ถ้าเค้าไม่ถูกใจแบบหรือว่าใส่ไม่พอดีลองเปลี่ยนดูวงอื่นดูมั้ยคะ ………ลายนี้ก็สวยนะคะ..”

“เ่อ่อ…คือว่า” ชายหนุ่มตัดบท “เอาเป็นว่าคนที่ผมซื้อให้ เค้าไม่ได้ต้องการมันแล้วครับ..”

“อ่อ…..” พนักงานสาวสีหน้าเปลี่ยนไป “งั้นคุณช่วยรอซักครู่นะคะ..ดิชั้้นขอคุยกับผู้จัดการก่อน” เธอผละจากเขาแล้วเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่ดูมีอายุกกว่ามาก ลักษณะการแต่งตัวไม่บอกก็พอจะเดาได้ว่าคงจะเป็นเจ้าของร้านเป็นแน่

หลังจากยืนคุยกับได้ชั่วครู่หญิงมีอายุเดินนำพนักสาวมาหาชายหนุ่ม “คืออย่างนี้นะคะ..ทางร้านของเราไม่มีนโยบายคืนสินค้า แต่ถึงอย่างนั้นถ้าคุณสนใจที่เปลี่ยนเป็นสินค้าตัวอื่นดิชั้นจะคิดให้ในราคาพิเศษเลยคะ ….”

ชายหนุ่มท่าทางลังเล “คือ…ผมยังไม่สนใจครับ ถ้าเป็นไปได้ผมยังยืนยันของเงินคืนครับ..” เขาตอบอย่างใจเย็น

“อืม…ถ้าอย่างนั้นมันก็พอจะมีทางออกอยู่เหมือนกัน เอาเป็นว่าดิชั้นจะรับแหวนวงนี้เอาไว้ ถือซะว่าคุณนำมันมาฝากดิชั้นขายแล้วเมื่อดิชั้นขายได้เมื่อไร ก็จะติดต่อให้คุณมารับเงินดีมั้ยคะ…” สาวใหญ่ต่อรองด้วยความชำนาญอบ่างมืออาชีพ

“เฮ้อ……” ชายหนุ่มถอนหายใจ “เอาเถอะครับเอาตามที่คุณว่าแล้วกัน….”

“งั้นช่วยกรอกเอกสารตรงนี้นิดนึงนะคะ….” สาวใหญ่พูด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะยี่ส่งให้พนักสาวไปวางโชว์ในตู้เหมือนก่อนที่มันจะถูกขายไป “ดิชั้นขอตัวไปดูลูกค้าทางนู้นนิดนึงนะคะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมสอบได้จากพนักงานเลยนะคะไม่้ต้องเกรงใจ” สาวใหญ่เดินจากไปทิ้งชายหนุ่มไว้กับพนักสาวสองคน

“คุณแน่ใจหรือคะว่าอยากทำแบบนี้….” พนักงานสาวพูด “คือว่า..จะไม่ลองเก็บเอาไว้ก่อนเผื่อเค้าจะเปลี่ยนใจ หรือว่าเผื่อมีใครใหม่ที่อยากได้มันบ้าง…”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกระดาษที่กำลังกรอก เขาหัวเราะในลำคอครั้งหนึ่ง “ฮึ…ไม่รู้สิครับ ผมนึกไม่ออกจริงๆว่าจะต้องใช้มันอีกเมื่อไหร่ แต่มันคงจะไม่ใช่เร็วๆนี้แน่…”

“อืม ขอโทษด้วยนะคะที่ดิชั้นถามอะไรละลาบละล้วงเกินไป” เธอพูด

“ไม่เป็นไรครับ ….” ชายหนุ่มตอบ

“คุณเชื่อเรื่องโชคชะตามั้ยคะ….” พนักงานสาวเริ่มคำถามใหม่

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกระดาษเป้นครังที่สอง “ทำไมหรือครับ…”

“ดิชั้นว่ามันเป็นเรื่องของโชคชะตาหน่ะค่ะ อย่างเครื่องประดับทุกชิ้นดิชั้นเชื่อว่ามันได้ถูกกำหนดมาแล้ว มันเพียงมารวมกันอยู่ที่นี่เพื่อรอคอยใครซักคนที่ถูกกำหนดมาให้เป็นเจ้าของ…คุณลองคิดดูสิคะว่า อยุ่ดีๆทำไมคุณถึงเข้าร้านนี้ทั้งๆก็มีอีกหลายร้านให้เลือก ทำไมคุณถึงเลือกแหวนวงนี้จากจำนวนแหวนตั้งมากมายในตู้….”

“เดี๋ยวก่อนครับ” ชายหนุ่มตัดบท “แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้น ถ้ามันถูกกำหนดมาแล้วทำไมผมถึงต้องเอามันมาคืนด้วยหล่ะครับ..หรือคุณกำลังจะบอกว่าผมไม่ได้ถูกกำหนดมาให้เป็นเจ้าของแหวนวงนี้….”

พนักงานสาวพยักงานรับ “มันเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายคะ……”

“พรทิพย์ พรทิพย์….” เสียงสาวใหญ่เรียกพนักงานสาวให้เดินไปหา

หลังจากได้คุยกันเพียงสั้นๆพนักงานสาวเดินกลับมาแล้วเปิดตู้แล้วหยิบแหวนวงเดิมกับที่ชายหนุ่มพึ่งจะคืนให้ “มันกำลังแสดงให้คุณเห็นแล้วค่ะ” เธอพูดกับชายหนุ่ม

พนักงานสาวเดินกลับไปหาสาวใหญ่เจ้าของร้านที่ตอนนี้กำลังคุยกับลูกค้าคู่หนุ่มสาวคู่หนึ่ง ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่นานพนักงานสาวเดินกลับมาพร้อมเงินห้าพันบาทในมือ เธอส่งให้กับชายหนุ่ม “นี่ค่ะเงินของคุณเหมือนเจ้าแหวนวงนั้นจะได้เจ้าของเร็วกว่าที่คิด…”

ชายหนุ่มรับเงินมานับดู “เห็นที่สิ่งที่คุณพูดมันจะเป็นจริงก็คราวนี้….” เขาพูด

“มันเป็นเรื่องของโชคชะตาค่ะ ดิชั้นเป็นเพียงแค่กามเทพที่พาให้พวกเขามาเจอกัน….” เธอยิ้มให้เขาทีหนึ่ง

“ยังไงก็ขอบคุณนะครับ…ว่าแต่คุณขายแหวนวงนี้ไปในราคาเท่าไหร่” ชายหนุ่มถาม

พนักงานยกมือขึ้นป้องปาก “อย่าเอ็ดไปนะค่ะ หกพัห้าค่ะ…”

“ไม่เลวเลยนะครับสำหรับอาชีพกามเทพเนี่ย…..”

“ทำยังไงได้หล่ะค่ะกามเทพก็ต้องกินต้องใหช้เหมือนกัน……………”