Tor-word Weblog

“ป้าครับเอาผัดไทยวุ้นเส้นกับหอยทอดอย่างละห่อครับ………….” ผมสั่งรายการอาหารที่อยากกินกับแม่ค้าหอยทอดผัดไทยในตลาดโต้รุ่งใกล้ๆบ้าน

ป้าเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมาสบตา แกพยักหน้าให้ผมทีหนึ่งนัยว่าทราบแล้วเปลี่ยน

ผมคะเนดูแล้วผมคงต้องยืนรออยู่ครู่ใหญ่กว่าจะได้ของที่สั่งเอาไว้ เพราะต้องขอบอกว่าร้านแกขายดิบขายดีจริงๆ ถ้าจะถามผมว่ารสชาติเป็นยังไงในความคิดผมก็ยังงั้นยังงั้นหล่ะครับ อร่ิอยอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้อร่อยขนาดที่ว่าอร่อยที่สุดในโลกน่ะผมคิดอย่างนั้น แต่ที่แกขายดีผมว่าคงเป็นเพราะในตลาดโต้รุ่งแห่งนี้มีร้านที่ขายหอยทอดผัดไทอยู่แค่สามร้านในจำนวนร้านค้าทั้งหมดกว่าสามสิบร้าน และถ้าจะถามคนแถวนั้นว่าในสามร้านนี้ร้านไหนรสชาติเด็ดสุดคำตอบก็คงไม่พ้นร้านป้าแกนี่แหละ นั่นคงเป็นเหตุผลที่แกถึงได้ขายดิบขายดีทั้งใส่ห่อ ทั้งกินที่ร้าน

ระหว่างที่ยืนรออยู่นั้นผมก็เกิดคำถามขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า ทำไมผัดไทถึงต้องขายคู่หอยทอด

ผมพยายามหาคำตอบจากร้านของป้าแก ผมสังเกตุเห็นว่าป้าแกใช้กระทะใบแบนๆใหญ่ๆใบเดียวทั้งทำผัดไทและหอยทอด นอกจากกระทะแล้วยังมีอีกหลายอย่างด้วยกันที่ดูเหมือนจะใช้ด้วยกันได้ ยกตัวอย่างเช่น ถั่วงอก ไข่ไก่ น้ำมัน(อันนี้แล้วแต่ร้านบ้างร้านทำผัดไทใช้น้ำมนหมูก้อมี) และอีกอย่างที่สำคัญคือทั้งผัดไทและหอยทอดเป็นอาหารที่มีวิธีการปรุงคล้ายๆกัน คือ ผัดและทอกบนกระทะที่ใช้น้ำมัน

มันทำให้ผมนึกถึงคำขึ้นมาคำหนึ่งสมัยเรียน “Synergy” มันเป็นการรวมกันของสองสิ่งแล้วผลลัพธ์ออกมามากกว่าเดิม 1+1 =3 อะไรทำนองนั้น ลองคิดดูว่าถ้าป้าแกขายผัดไทกับก๋วยเตี๋ยวคงยุ่งดีพิลึก เพราะอย่างน้อยเค้าก็ต้องมีหม้อก๋วยเตี๋ยวเพิ่มมาอีกใบหนึ่ง และที่ต้องเพิ่มมาอีกอย่างก็คือเตาแก๊สอีกหัวเอาไว้ต้มน้ำก๋วยเตี๋ยว แล้วลองคิดดูสิว่าเครื่องปรุงจะเพิ่มขึ้นมาอีกกี่อย่างสารตะแล้วต้นทุนจะเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าไหร่ลองคิดดู

นี่อาจเป็นเหตุผลที่ผัดไทและหอดทอดมาขายคู่กันเพราะมันช่วยประหยัดต้นทุนในการดำเนินงานทั้งด้านอุปกรณ์ วัตถุดิบและกระบวนการผลิตก็เป็นได้ ป้าเค้าไม่เห็นต้องเรียนเอ็มบีเอก็คิดเองได้แหละนี่หล่ะมั้งที่เค้าเรียกว่าวิชาบริหารธุรกิจในชีวิตประจำวัน

“ได้แล้วจ๊ะ วุ่นเส้นผัดไทหนึ่งห่อหอยทอดหนึ่งห่อ ห้าสิบบาทจ๊ะ…….” ลูกสาวป้าหน้าตาจิ้มลิ้มลูกมือเอกส่งถุงพลาสติกที่ภายในมีผัดไทวุ้นเส้นกับหอยทอดและมะนาวชิ้นเล็กๆหนึ่งชิ้น ซอสพริกหนึ่งซอง และก็ต้นกุ่ยช่ายกับปลีกล้วยอีกนิดหน่อย

ผมส่งแบงค์ร้อยหนึ่งใบให้น้องสาวคนสวย เธอรับมันแล้วส่งต่อให้แม่ของเธอที่กำลังวุ่นกับการผัดและการทอดไปในเวลาเดียวกัน เธอผละจากกระทะระหว่างที่รอให้ไข่ไก่ที่พึ่งใส่ลงไปขึ้นตัวเป็นแผ่น ป้าแกล้วงเข้าไปในกระเป๋าหน้าบนผ้ากันเปื้อนที่แกสวมอยู่เพื่อหยิบเงินทอนออกมาให้ผม และแล้วผมก็ได้พบอีกสาเหตุหนึ่งที่คิดว่าน่าจะส่งให้ร้านป้าของแกขายดิบขายดี

“เหี้ย….คxx หก………” ป้าแกโวยวายสุดเสียง แกเผลอหยิบเอาปลัดคิกดุ้นขนาดนิ้วชี้ติดมือขึ้นมาด้วย มันหลุดออกจามือของแกหล่นไปในกระทะใบโต ผมดูสีหน้าป้าแกแล้วคงตกใจสุดขีดไม่ต่างจากลูกสาวของแกและลูกค้าที่ยืนรออยู่ที่หน้ากระทะใบนั้น เพียงเสี้ยววินาทีสติแกก็กลับมา แกรีบคว้ามันขึ้นมาแล้วเช็ดด้วยผ้าก่อนจะเก็บมันเข้าที่เดิม

หอยทอดกระทะนั้นรสชาติจะเป็นอย่างไรก็เกินที่ผมจะคาดเดา แต่ที่แน่ๆมันเรียกรอยยิ้มแก่คนที่อยู่บริเวณนั้นได้โขทีเดียว