บ่ายแก่ๆของวันที่ร้อนที่สุดกลางเดือนเมษายน เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งเล่นที่สวนหน้าบ้าน เขาหยุดนั่งลงกับพื้นที่ข้างกระถางกุหลาบสีแดงสดต้นใหญ่ ที่บนใบกุหลาบต้นนั้นมีผีเสื้อตัวหนึ่งเกาะนิ่งอยู่ ตัวของมันมีสีดำที่ปีกแต่ละด้านมีจุดแต้มเหลืองใหญ่และเล็กอย่างละจุดคู่กัน
“หวัดดีเจ้าผีเสื้อ………” เด็กน้อยพูด
ผีเสื้อขยับปีกครั้งหนึ่งนัยว่าเป็นการตอบรับไมตรี
“ร้อนมั้ย..อยู่ตรงนี้ เข้าไปในบ้านเรามะ มีแอร์ด้วยนะเย็นกว่าตรงนี้เยอะเลย….”
ผีเสื้อนิ่งอยู่ มันคงกำลังตรึงตรองข้อเสนอของเด็กน้อย
“ทำอะไรอยู่หน่ะลูก…..เนื้อตัวเลอะไปหมดแล้ว ไปอาบน้ำไป แม่ซื้อลอดช่องมาฝากของชอบลูกไม่ใช่หรอ” หญิงวัยกลางคนเปิดประตูรั้วเดินเข้ามาใกล้ ในมือของเธอมีถุงอยู่สองสามใบหนึ่งในนั้นมีลอดช่องอยู่ในถุงใสแยกต่างหากจาก น้ำกะทิ
เด็กน้อยหันไปมอง “แม่ว่าผีเสื้อจะชอบกินลอดช่องมั้ย….” เด็กน้อยถาม
หญิงวัยกลางคนนั่งลงที่ข้างเด็กน้อย เธอวางถุงเหล่านั้นลงกับพื้น “ผีเสื้อเค้าไม่เหมือนเราหรอกจ๊ะลูก เค้าชอบกินน้ำหวานจากดอกไม้มากกว่า” มืออ่อนนุ่มของเธอลูบลงที่หัวของเด็กน้อยทีหนึ่ง “ไป…ไปอาบน้ำเร็ว เดี๋ยวแม่เตรียมลอดช่องเอาไว้ให้”
“ผมเอาผีเสื้อตัวนี้ไปด้วยได้มั้ยฮะ อยู่ตรงนี้เค้าคงจะร้อนแย่ ถ้าเค้าได้อาบน้ำเหมือนผมคงจะหายร้อนนะฮะแม่….” เด็กน้อยพูด
หญิงวัยกลางคนอมยิ้ม “ไม่ได้หรอกจ๊ะ…ลูกเห็นปีกของผีเสื้อนั่นมั้ยลูก..” เธอชี้ไปที่ผีเสื้อตัวนั้น เด็กน้อยพยักหน้า “ปีกของเค้าบอบบางมาก ถ้าโดนน้ำเค้าก็จะบินไปไหนมาไหนไม่ได้”
“แล้วทำไมผีเสื้อเค้าไม่เข้าไปอยู่ในบ้านเราหล่ะครับ เย็นกว่าตรงนี้ตั้งเยอะ” เด็กน้อยถามต่อ
“เค้าอาจจะชอบอยู่ตรงนี้มากกว่าไงจ๊ะ เค้าถึงได้ไม่บินเข้าไปอยู่ในบ้านเรา” เธอตอบ
ผีเสื้อขยับปีกสองสามทีก่อนที่จะบินไป เด็กน้อยลุกขึ้นวิ่งเหยาะๆตามไปอยู่สองสามก้าวก่อนมาหยุดที่สุดริมรั้วบ้าน
“ลาก่อนนะเจ้าผีเสื้อ อย่าลืมแวะมาเยี่ยมกันบ้างนะ” เด็กน้อยร้องตะโกนบอกผีเสื้อที่กำลังบินไปไกล
“แม่ฮะพรุ่งนี้เราไปซื้อกุหลาบมาปลูกอีกหลายๆต้นได้มั้ยฮะ..ผมอยากปลูก กุหลาบเอาไว้เยอะๆ ให้มันออกดอกสีแดงๆให้เต็มสวนเราเลย..” เด็กน้อยหันมาพูดกับแม่ของเขา
“ทำไมหล่ะจ๊ะ…………” เธอถาม
เด็กน้อยเดินกลับเข้ามาใกล้ เธอลุกขึ้นจูงมือเขาเดินเข้าไปในบ้าน
“ก็เอาไว้เผื่อว่าวันหลังผีเสื้อเค้าบินผ่านมาจะได้จำบ้านของเราได้ไงฮะแม่ เค้าจะได้บินกลับมาหาผมอีก” เด็กน้อยพูด
“ได้สิจ๊ะ” เธอยิ้ม
แล้วทั้งคู่ก็พากันเดินเข้าบ้านไป
พักใหญ่หญิงวัยกลางคนกลับออกมานอกบ้าน ในมือของเธอมีกระป๋องสเปร์ยสีเขียวทรงกระบอกยาว เธอเขย่ามันสองสามครั้งก่อนจะพ่นมันลงไปทั่วบริเวณกุหลาบต้นนั้น
“ชั้นละเบื่อชานเมืองจริงๆ แมลงเต็มไปหมด เกิดเอาโรคมาติดลูกชั้นจะว่าทำยังไงเนี่ย……….”
จบ
