“ชื่ออะไรน่ะเรา….หึม” นายตำรวจหนุ่มร้อยเวรประจำสน.เริ่มสอบสวน
“คำจิ่ง คะ..” หญิงสาวแรงงานชาวพม่าที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะตอบด้วยภาษาไทยสำเนียงไม่ชัดถ้อยเท่าใดนัก
“พม่าหรอ…” เขาถามเธอเพราะฉงนกับสำเนียงที่หมู่นี้ได้ยินจนคุ้นหู
“มะช่าย มะช่าย เปนโคไทใหย่ คะ…” เธอตอบ พร้อมกับยกมือทั้งสองที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือขึ้นสายไปมา
สำหรับนายตำรวจหนุ่มแล้วคำตอบที่ได้ไม่ได้สร้างความแตกต่างที่ว่าหญิงคน นี้เป็นแรงงานต่างด้าวจากประเทศเพื่อนบ้านเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบกระดาษหัวครุฑบรรจงใส่มันลงเครื่องพิมพ์ดีดแล้วเริ่มพิมพ์อะไรลงไป ตึก ตึก ตึก ตึก……
“มีบัตรทำงานต่างด้าวรึเปล่า…” เขาถาม
เธอส่ายหัวแทนคำตอบ
“รู้มั้ยว่าลักลอบเข้าเมืองหน่ะมันผิดกฎหมาย…โทษติดคุกเลยนะ แล้วไหนจะข้อหาขโมยของอีก” ผู้หมวดหนุ่มพูด ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์ดีดต่อไป…
“คุนตะรวด หนู…ขอโท๊ะ หนู…เบบี้ ในนี้ เบบี้ หิวข้าว..” เธอดึงมือขวาตำรวจหนุ่มมาจับที่่ท้องของหล่อน “เบบี้….เบบี้”
“เฮ้ยทำอะไรหน่ะ…” เขาชักมือกลับหลังจากได้สัมผัสท้องของเธอ
“หนูอยู่ที่นี่ม่าด๊ะ ม่าด๊ะ….. เบบี้ เบบี้” เธอยังคงเอามือลูบท้องไปมา
“เอาหล่ะ เอาหล่ะ….ใจเย็นๆ ไหนเล่ามาสิเธอมาที่นี่ได้ยังไง…” นายตำรวจหนุ่มหยุดพิมพ์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าีอี้ กอดอกฟังเธอพูด
“หนู เปนไทใหย่ ไทใหย่ พม่าม๊ะชอบ พม่า ไทใหย่ม๊ะชอบ ตูม ตูม” เธอทำท่าคล้ายยิงปืน “พม่าตาย ไทใหย่ตาย ข้าวม๊ะมี อยู่ม๊ะได้แล๊ะ อยู่ไทใหย่ เบบี้ตาย..” เธอเอามือลูบท้อง “พม่าม๊ะดี ไทใหย่ม๊ะดี ไทแลนดี๋..มีข้าวมากๆ เบบี้ม๊ะตาย มาไทแลน เบบี้ม๊ะตาย..” เธอหยุดพูดแล้วควักขนมปังสองห่อออกมาจากในเสื้อ “ม๊ะเอาแล๊ะ ขอโท๊ะ ม๊ะเอาแล๊ะ….” เธอยกมือขึ้นไหว้นายตำรวจหนุ่ม “อยู่ที่นี่ ม๊ะได้ …” เธอชี้ไปที่ห้องขังหลังโต๊ะผู้หมวดลึกเ้ข้าไปด้านในอาคาร “ม๊ะเอาแล๊ะ ขอโท๊ะ ม๊ะเอาแล๊ะ….”
“เฮ้อ…..” นายตำรวจหนุ่มถอนหายใจ
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดันมันเก็บเข้าที่ช่องว่างใต้โต๊ะ พร้อมกับหันไปหาเพื่อนร่วมงานที่อยู่ไม่ไกลกัน “เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกเดี๋ยวนะครับหมู่ ถ้าสารวัตรถามช่วยบอกว่าผมเอาผู้ต้องหาไปฝากขังนะครับ”
พูดจบเขาก็เดินมาดึงตัวหญิงพม่ารนายนั้นขึ้นจากเก้าอี้ “ไปได้แล้ว ตามมา..”
“ม๊ะเอาแล๊ะ ขอโท๊ะ ม๊ะเอาแล๊ะ….” เธอยังคงพูดพล่ำด้วยประโยคเดิมๆ ทั้งที่สองเท้าก็อออกเดินตามนายตำรวจหนุ่มไปแต่โดยดี
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถกระบะสี่ประตูสีเปลือกมังคุดคาดขาว ขับเอื่อยเชื่อยมาจอดริมรั้วอิฐบล็อกสูงประมาณคอ มองเห็นอาคารสีขาวหลายหลังอยู่ภายในจากช่องว่างหกเหลี่ยมของอิฐบล็อกนั้น
ตำรวจหนุ่มโน้มตัวจากฝั่งคนขับมามาหาเธอ “ส่งมือมา…” เขาลงมือไขกุญแจคลายพันธนาการบนข้อมือเธอออก
เธอตอบรับความช่วยเหลือด้วยความสงสัย
“รับไว้สิ…” ผู้หมวดหนุ่มควักแบงค์ห้าร้อยออกจากกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่งส่งให้หญิงพม่าผู้ ต้องหา “เข้าไปข้างใน คนในนั้นเขาจะช่วยเธอ” เขาพูด
หญิงชาวพม่าลงจากรถมาหยุดที่ป้ายหน้าทางเข้าริมรั้วนั้น ที่ป้ายเขียนด้วยภาษาไทยที่เธออ่านไม่ออก เธอมองเ้ข้าไปภายในเห็นเด็กเล็กๆกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ที่กลางสนามหญ้าภายใน เธอยิ้ม
ตำรวจหนุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ขับรถเคลื่อนออกไปช้าๆ เขามองย้อนกลับไปดูหญิงสาวผู้ต้องหาผ่านกระจกมองหลัง… เขายิ้ม
แด่ คำจิ่ง หญิงผู้มีศรัทธาในรักแื้ท้และชอบวิ่งเล่น สุขสันต์วันเกิดครับ
