ความลับของ “จักรวาล”

ขอขอบคุณคำจิ่งสำหรับแรงบันดาลใจเรื่องสัั้นเรื่องนี้

คุณชอบเรื่องตลกร้ายมั้ย ถึงฉันจะชอบมันขนาดไหนก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับตัวเองเข้าสักวัน

มันเป็นเย็นวันอังคารที่ออกจะวุ่นวายเหมือนเช่นทุกวันของย่านสยามสแควร์ ฉันออกเดินจากหอศิลป์ขึ้นสถานีรถไฟฟ้าสนามกีฬาไม่ใช่เพื่อจับรถไฟแต่เพื่อ ข้ามไปที่ห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้าม ฉันแวกว่ายเบียดเสียดผู้คนขึ้นบรรไดเลื่อนชั้นแล้วชั้นเล่าเพื่อไปยังชั้นบน สุดของห้าง บนนั้นมีโรงหนังและมันคือเป้าหมายในการเดินทางมาของฉันในวันนี้

ใช่แล้วฉันมาดูหนัง

เหมือนกับคนทั่วไป การดูหนังเป็นหนึ่งในกิจกรรมยามว่างของฉัน แต่หนังในวันนี้ที่ฉันกำลังจะได้ดูมันจัดอยู่ในกลุ่มหนังที่หากวัดด้วย ปริมาณคนเสพอาจเรียกได้ว่ามันคือหนังของชนกลุ่มน้อยที่ต้องอาศัยความใคร่และ สนใจยิ่งในศิลปะแขนงนี้ ฉันเองก็ปวารณาตัวเป็นหนึ่งในชนกลุ่มนั้นเมื่อไม่นานมานี้เอง

ทำไมน่ะหรือ

ฉันหลงรักผู้ชายคนหนึ่งจนหมดหัวใจ ในแบบที่ฉันคิดว่าคงไม่สามารถจะรักใครได้อีกแล้วบนโลกเส็งเคร็งใบนี้ แต่ด้วยหน้าที่การงานและสไตล์การใช้ชีวิตของเขา ทำให้ฉันอยากดูหนังมากขึ้น อยากเข้าใจเนื้อหาสาระที่แฝงอยู่  โดยหวังว่า การทำเช่นนนั้นจะทำให้ฉันเข้าใจความคิดของเขาได้มากขึ้น

ก่อนหนังฉาย

ฉันอ้อยอิ่งอยู่ที่หน้าโรงหนัง ระหว่างนั้นฉันเดินไปรับตั๋วที่จองเอาไว้ “ขอให้สนุกกับหนังนะคะ” เป็นคำพูดอวยพรของเจ้าหน้าที่แลกตั๋วที่กล่าวกับฉันตามหน้าที่ สิ้นเสียงเล็กแหลมนั้นฉันหันไปเห็นใครคนหนึ่ง ใครคนที่ฉันไม่ได้พบว่าแรมปี ฉันไม่ประหลาดใจเลยที่ได้เจอเขาที่นี่ เพียงแต่มันเป็นการพบปะที่ฉันไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อน ฉันอยากเดินเข้าไปทักทาย ฉันมีคำถามมากมายที่อยากถามเขา “เธอหายไปไหนมา” “เธอสบายดีไหมตอนเราไม่เจอกัน” “เธอยังคงทำหนังอยู่หรือเปล่า”

แต่นั่นก็เป็นเพียงคำถามที่อยู่ในใจ

เท้าของฉันมันไม่ทำงาน มันหยุดยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น หลังจากเห็นหญิงสาวอีกคนที่เดินมากับเขา ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใคร ฉันรู้เพียงอย่างเดียวคือเธอมากับเขา แล้วใจฉันก็เริ่มล่องลอยไปไกล ฉันรวบรวมสติเดินเข้าโรงหนัง และนั่งลงตรงที่นั่งตามตั๋วที่ได้รับมา ยังคงมีที่ว่างข้างๆฉัน ฉันพยายามสะกดใจเอาไว้ไม่ให้คิดถึงเขาคนนั้น และเตือนตัวเองว่าเขาได้จากฉันไปนานแล้ว ฉันควรจะสนุกกับหนังเพราะนั่งคือเหตุผลที่ฉันมานั่งอยู่ตรงนี้ ฉันคิด

คุณรู้จักกฏของเมอร์ฟี่หรือเปล่า

ในเรื่องที่มีโอกาสเกิดทั้งดีและร้าย มันมักจะออกมาในแง่ร้ายเสมอ ยกตัวอย่างเช่นเวลาคุณขับรถมักพบว่ารถในเลนของคุณนั้นติดขัดในขณะที่เลน ข้างๆคล่องตัวดี และทันทีที่คุณเปลี่ยนเลน เลนนั้นก็กลับมาเป็นเลนที่ติดขัดเสียเอง นั่นแหละที่เขาเรียกว่ากฏของเมอร์ฟี

คนเริ่มทยอยเข้ามาในโรงหนัง

แต่ที่นั่งข้างๆฉันยังคงว่างอยู่ “เมอร์ฟี” ดังขึ้นในหัวทำเอาฉันระแวงขึ้นมาเล็กๆ แล้วก็อดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ มันคงจะเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดีถ้าเขากับเธอคนนั้นจะมานั่งตรงที่ว่างข้างๆ ฉัน เมื่อพิจารณาความเป็นไปได้ ที่นั่งกว่าสองร้อยที่ ฉันคงไม่บังเอิญโชคร้ายขนาดนั้น

คุณชอบเรื่องตลกร้ายมั้ย ถึงฉันจะชอบมันขนาดไหนก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับตัวเองในวันนี้

ฉันยกขาขึ้นชิดลำตัวเพื่อหลีกทางให้คนที่มาที่หลังเดินเข้าไปนั่งที่นั่ง ด้านในได้สะดวกขึ้น น้ำตาฉันมันเอ่อล้นอยู่จุกอก อยากปล่อยโฮออกมาดังๆ ให้เขาคนที่พึ่งเดินผ่านฉันไปนั้นรับรู้ว่ามันเจ็บปวดเพียงไหน ที่ต้องมานั่งใกล้กับเขาและหญิงคนนั้นเพียงไม่กี่เบาะกั้น

ฉันควรทำอย่างไรดี

ในสถานการณ์เช่นนี้คงต้องมีใครสักคนที่ทนไม่ได้แล้วหนีอออกจากที่นั่น หรือคนคนนั้นควรเป็นฉัน ไม่ได้หรอกถ้าเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับฉันได้เปิดเผยตัวตนที่อ่อนแอออกมาให้เขา เห็น ฉันกล้ำกลืนนั่งอยู่อย่างนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าภายในโรงหนังมืดสนิทแห่งนี้มีเพียงฉันกับเขาและเธอ ความรู้สึกท้วมท้นจนเกิดทนรับไหวถาโถมเข้ามาในใจของฉัน ภาพเก่าๆที่ฉันเคยเป็นคนที่นั่งข้างๆเขาในวันเวลาเช่นนี้มันช่างหลอก หลอนอยู่ทุกวินาที

เมื่อหนังเริ่มฉาย

ความรู้สึกของฉันก็เปลี่ยนไป ใจที่ล่องลอยกลับสงบนิ่งจับจ้องอยู่ที่ภาพที่ค่อยเคลื่อนไหวบนจอเงินที่อยู่ เบื้องหน้าราวกับต้องมนต์ ฉันดื่มด่ำกับมันอย่างได้อรรถรส แต่ก็อย่างที่เขาพูดกันช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปรวดเร็วเสมอ สำหรับฉันมันยาวนานเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

เมื่อหนังจบลง

ไฟในโรงภาพยนต์ส่วางขึ้น ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ กลับมาสู่ความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวดว่าเขายังอยู่ตรงนั้นกับผู้หญิงคนอื่น ที่ไม่ใช่ฉัน และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาหายไปจากชีวิตของฉันโดยไร้คำอธิบาย ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดกับตัวเองว่าคงเป็นเพราะฉันต้องเดินทางไกล คงเป็นเพราะเราต้องห่างกัน คงเป็นเพราะเขามีอารมณ์ศิลปินที่ฉันไม่เข้าใจ ทั้งหลายทั้งปวงที่ทำให้ฉันปลอบตัวเองด้วยความฝันและความหวังว่าสักวันเขาคง จะกลับมา

แต่มาถึงวินาที

ฉันจึงตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่ามันไม่ใช่ เขามีคนอื่นอยู่แล้วอาจจะก่อนหน้าที่จะได้รู้จักกับฉันเสียด้วยซ้ำ อาจก่อนหน้าที่ฉันจะรักเขา อาจก่อนหน้าที่ฉันจะรักหนัง ก่อนหน้าที่จะมีวันนี้

ฉันหัวเราะกับตัวเองคนเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาฉันก็คงไม่ได้รู้จักการดูหนัง แต่เมื่อฉันสูญเสียความรักของเขาไป ฉันกลับตกหลุมรักหนังอย่างหมดใจ เพราะความรักหนังจึงทำให้ฉันได้พบกับเขาอีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ถูกเก็บงำมาแรมปี

นี่ไงหล่ะความลับของเขา……….

ลาก่อนนะ “จักรวาล”